Με αφορμή την παγωνιά και τις εικόνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Ο χειμώνας, με τις θερμοκρασίες υπό το μηδέν, το χιόνι, τον πάγο και τη βροχή, βρίσκει πρόσφυγες και μετανάστες αντιμέτωπους με άθλιες συνθήκες διαβίωσης μέσα σε σκηνές (Σούδα, Μόρια, Ελληνικό) και κοντέινερ (Μαλακάσα, Σχιστό), χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό, απομονωμένους στη μέση του πουθενά, αναδεικνύοντας για μία ακόμη φορά το ρόλο των «κέντρων φιλοξενίας». Όσοι λοιπόν κατάφεραν να γλιτώσουν από τον πόλεμο και τον πάτο του Αιγαίου, βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε ελεγχόμενα στρατόπεδα, μακριά από τα αστικά κέντρα, και συνεχώς αντιμέτωποι με την ίδια τους την ύπαρξη. Καλούνται να συνηθίσουν «την μοίρα τους» στον παγετό το χειμώνα ή στον καύσωνα το καλοκαίρι, στις λάσπες της βροχής, με συχνά κακής ποιότητας φαγητό και έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Καλούνται να αποδεχτούν πως τα παιδιά τους δεν έχουν θέση στο σχολείο και οι ίδιοι στην κοινωνία με ισότιμους όρους, αντιμέτωποι με τα κλειστά σύνορα, τους φράχτες και τις ρητορικές ξενοφοβίας και μίσους. Τελικά καλούνται να αποδεχτούν την ίδια τους την ιδρυματοποίηση στις αποθήκες ψυχών που τους επιφύλαξε το διαχειριστικό μοντέλο του μεταναστευτικού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την ΕΕ. Ένα μοντέλο που βασίζεται στον εγκλεισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό, καθιστώντας τις όποιες κυβερνητικές αναλήψεις ευθύνης για την παραπάνω εικόνα, τουλάχιστον εξοργιστικές.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους/στις Πρόσφυγες και Μετανάστες/ριες της Ραφήνας